Nieuwsbrief 2014

“Mijn man werkt”. Even dacht ik dat zij zich verontschuldigde toen ik de boodschappen bracht, voor het feit dat haar man niet opendeed. Maar nee! “Hij heeft een baan als schoonmaker”, vervolgde ze stralend. “We hebben de boodschappen niet meer nodig. Die kun je vanaf nu beter geven aan mensen die het harder nodig hebben.”

Dat is zo leuk om te horen. Je helpt zo’n gezin door een moeilijke periode heen en dan ineens is er de opluchting: het hoeft niet meer. Een paar weken daarvoor belde een moeder: “We zijn uit de schuldsanering. We hoeven niet eens meer bij de rechter te verschijnen, want de bewindvoerder zei dat alles oké is. Breng mijn pakket maar bij een vriendin. Die heeft het veel harder nodig”.

Begin dit jaar maakte ik een begroting en dacht dat er ruimte was voor een 30-tal gezinnen om te helpen. Ik ging bij een aantal gezinnen op bezoek om te vertellen dat we de hulp wilden beëindigen. Maar dan bleek bv. dat ze net een bericht hadden van de gemeentelijke kredietbank dat ze geaccepteerd waren voor de schuldsanering of zo. En dat zijn nou juist de mensen die we graag een hart onder de riem steken. Zij hebben de komende jaren geen cent te makken en leven onder een streng regime van de bewindvoerder. Met een boodschappenpakket willen we deze mensen bemoedigen om vol te houden en zich aan de afspraken te houden.

Zo zaten we dit voorjaar met meer gezinnen dan we dachten aan te kunnen. In mei hebben we één keer een bezorgronde overgeslagen vanwege geldgebrek. Ondertussen druppelden wel steeds nieuwe aanmeldingen binnen. Maar ook de giften. Die hielden gelijke tred met wat er nodig was. De laatste keer hebben we boodschappen bezorgd bij 40 gezinnen!